Zasady ekologii znajduja tu wyrazne

Zasady ekologii znajdują tu wyraźne zastosowanie. Z drugiej strony potrzeba trzymania się na ciele, względnie w ciele żywiciela, w biegu ewolucji wytworzyła lub wzmocniła naj rozmaitsze organy w postaci haczyków, czepnych pazurków, przyssawek itp. utwory o cechach p o z y- t Y w n Y c h, których najczęściej brak albo które są znacznie słabiej rozwinięte u form bliskich, nie pro- wadzących pasożytniczego sposobu życia. Droga życiowa pasożytów nie jest prosta. Pasożyt musi poszukiwać żywiciela, co nie jest rzeczą łatwą. Pasożyty zewnętrzne np. niektóre bąki, gzy, komary po prostu ścigają ssaka jak drapieżniki, a dopadłszy go nasycają się krwią i odlatują. Inne jak kleszcze, pijawki cierpliwie oczekują na żywiciela, który swym zachowaniem się lub przy;bliżeniem wyzwala u paso- żyta odpowiednią reakcję, dziedzicznie utrwaloną, której efektem końcowym jest „upolowanie” na żywo żywiciela. Nie są więc pasożyty jakąś uprzywilejowaną grupą, która miałaby łatwy żywot jakby to mogło się wydawać. Podobnie jak inne zwierzęta muszą ciężko walczyć O Swój byt, nawet wtedy gdy są pogrążone w odżywczym środowisku żywiciela. Ponieważ życie pasożytów, połączone najczęściej ze skomplikowanym rozwojem, naraża gatunek na ogromne straty osobników, utrzymać się wśród nich mogą formy na ogół bardzo płodne. Wystarczy wspom- . nieć, że tasiemiec uzbrojony produkuje rocznie około 60 milionów jaj, a glista do 40 milionów, by uświa- domić sobie siłę przystosowawczą pasożytów. iest to jedna z zasadniczych ich cech, ekologicznie tłumaczona trudnym na ogół, bo bardzo specjalnym sposobem życia oraz wielkimi stratami osobników w różnych okresach rozwojowych; fizjologicznie natomiast – łatwością odżywiania się i nadmiarem pokarmu przy- gotowanego przez żywiciela, z. którego ‚pasożyt ko- rzysta. Żywiciel wraz z pasożytem wewnątrz ciała tworzy układ o uzgodnionej przemianie -materii, zindywiduali- zowany jakby w odbrębnego osobnika fizjologicznego, z wynikającym z takiego zespolenia nowym podziałem pracy Zwłaszcza taki stan wywołują gatunki daleko posunięte w ewolucji pasożytnictwa i szczególnie aktywne (worecznica, tasiemce, przywry, glisty). [patrz też: , , ]