Pozostale wyrzucaja ziemie przewaznie noga-

Pozostałe wyrzucają ziemię przeważnie noga- mi, tworząc przy otworze coś z rodzaju wydmy. Ry- sunek załączony ilustruje oba te typy ssaków grze- biących. Typ kreci jest niewątpliwie przejawem całkowicie podziemnych obyczajów, podczas gdy bu- dowa korytarzy i chodników przez większość’. gryzoni, przy udziale odnóży wyrzucają- cych do tyłu ziemię, świadczy raczej o mniej wyspecjalizowa- nym naziemno-podziemnym spo- sobie życia. Poświętnik ‚(Ateuchus sacer), typ grzebiący chrząszcza o twardym’ pancerzu I nie- zwykle silnych przednich odnóżach roz- garniających ziemię na boki. Jeżeli zwrócimy uwagę na owady podziemne, to znajdziemy wśród nich zarówno formy zbliżone do typu robakowatego, ryjącego przy pomocy całego ciała, na przykład wydłużone larwy sprężyków – drutowce, jak również i typy „krecie”, reprezento- wane przez gnojowce i poświętniki (Scarabaeus). O niezwykłej sile grzebnej tych owadów może każdy z łatwością się przekonać, kto weźmie do ręki i usiłuje ścisnąć w żwartej pięści naszego żuka gnojowca „krów- kę”, obficie latającego nad drogami wiejskimi w zimne wieczory jesienne. Rozpycha on tak mocno odnóżami zaciśnięte palce, że po prostu nie sposób go utrzymać. Ta niezwykła siła mięśni i odpowiednio do grzebania ukształtowane nogi wraz z bardzo mocnym pancerzem chitynowym – to cechy przystosowawcze powstałe w związku z grzebiącym sposobem życia. Wpływ podłoża na zwierzęta naziemne Podłoże wywiera wpływ nie tylko na zwierzęta żyjące w ziemi. Wpływa także na formy naziemne, dla których jest podstawą, po której poruszają się, przystosowują organy lokomocji. Kopyta konia, wiel- błąda, łosia czy renifera kształtowały się w biegu ewolucji, w ścisłym związku z poruszaniem się po różnych podłożach. U konia po suchych stepach, u wielbłąda po piasku, u łosia po grząskich, pod- mokłych terenach leśnych, u renifera po tundrze zarosłej mchem i porostami. [patrz też: , , ]